Ya Nebi!
Yürekler, Senin hasretinle kavrulan, kurak bir çöl. Hem yetim hem oksuz kalan bıraktığın emanetler, ellerimizde adeta bir kor… Bilekler kırık ve gönüller yıkık. Renkler soldu Ya Nebi… Çiçekler açmıyor eskisi gibi…

Müşrik aynı müşrik, mü’min değişti… ibadet ama nefse, kıble değişti.
Değişmiş değerler bir garib olmuş
Sarraf çarşısında gübre pazarı
Her bağ İrem bağı, her Yolcu Karun
Kim dinler, düşünür köhne mezarı…

Biz dünyayla doldurduk kalbimizi… Dünyanın dört bir yanında mü’minlerin yarası kanarken ve açlıktan nefesleri kokarken, biz, daha çok rahat bir hayat peşinde düştük..

Yine garib kaldık su dünyada. insanlar, insan olma gayretinde değil. İnsanı hayvandan ayıran vasıflar bugün, insani insandan ayırmakta… Zannederdim ki insan, ruh cesetten çıkınca olur. Oysa, su gördüğüm ne hazin manzara. Toprağın üstünde de cesetler var, altında da.. Ruhlarını öldürüyorlar bilmeden ve gömüyorlar en derin çukurlara…

En derin çukurlar, en yüce doruklarla bir oldu. Nur ile kir, bugün aynı kaba kondu. Dun Hakk’a çağırırken ecdad, evlad bugün batıla koştu. İman sustu. İman susunca, küfür coştukça coştu. Mazlum dinledi, zalim konuştu. İnsanin içi alev alev yanarken susmak ne kadar acı… Hakk’tan uzaklaşanlar hep batılla doldu. Muhabbet gulu sararıp soldu, gulzarın kargalara yuva oldu. Bülbül, gülün sesidir, sevda gülün hayat suyu…


Sensiz çöl oldu dünya güller sararıp soldu…