Söz İle Sükut Arasında

ERHAN · Tarih: Pts Şub 06, 2012 4:13 am Mesaj konusu: Söz İle Sükut Arasında

Ölçülmemiş olan bir kumaş nasıl biçilemezse, ölçülüp tartılmayan bir söz de söylenemez. Doğru ve yanlışı düşünerek konuşanlar, hazırcevapcılardan daha iyidir. Söz insanın kişiliğinde bir olgunluk ölçüsüdür. Sözle kendini küçültme.
Sükût etmek ve güzel ahlak; Efendimiz (A.S.)’ın ifadesiyle ibadet… Yine O’nun ifadesiyle “Allah’a ve ahiret gününe inanan ya hayır söylesin veya sükût etsin.”
Bir başka sözleri şöyle: “İnsanlar üç kısımdır. Bir kısmı kârda, bir kısmı selâmette ve bir kısmı helâktedir. Kârda olanlar, Allah’ı zikredenlerdir. Selâmette olanlar, dillerine sahip olanlardır. Helâke gidenler ise, yanlış ve boş söze dalanlardır.”
Söz ve sükût, insanı ya kurtuluşa ya da helâke götüren iki önemli unsur. “Ya hayır söylemek veya susmak”la ikaz edilen insanın yıkıcı zaafları olan yalan, gıybet, nifak, riyâ, fuhuş, husumet, malâyani, alay, iftira ve çekememezliğin aracı dildir.
İnsan, kendisini ilgilendirmeyen, kendisine lazım olmayan ve fayda sağlamayan sözlerle, hem nefsini hem de neslini fesada vermektedir.
Allah dostlarını, Allah’ın dostu olma makamına yükselten en büyük sır dilden geçiyor.
Kalbi öldüren de, diri tutan da dildir. Fudayl b. İyaz’ın dediği gibi; “çok konuşmak, çok yemek, çok uyumak kalbi öldürür.”
Aklı ele veren dil değil midir? Abdullah Ensarî ne güzel söylemiş: “Kişinin sözü amelinden çok olursa, aklı noksandır.”

Az konuşmak ve öz konuşmak… Esas olan budur. Nefesleri, nefis için değil Allah için tüketmek kâmil insanların işi. Hz. Ebubekir (R.A.), “güzel ve özlü konuşmanın sırrı, boş sözleri terk etmektir.” diyor.
Önderlerin önderi, bu konuda ne kadar çok uyarmış: “Dört şey vardır ki, bunları taşıyan kimse münafıklık alameti taşımış olur: Kendine emanet verilince ihanet etmek, konuşunca yalan söylemek, söz verince sözünde durmamak, tartışmada haddi aşmak.”
Dil emanet değil mi? Ah Dil!.. İnsan ne çekiyorsa onun yüzünden. Haddi aşan konuşmalar yapan, yapamayacağı şeyler için söz veren, insanların arasını açan, devletleri yıkan, karışıklıklar çıkartan, sahip olamadığımız dilimiz değil mi?
Rabbimiz, Kitab-ı Mübin’de kullarını uyarıyor: “Ey inananlar! Yapmadığınız/yapmayacağınız şeyi niçin söylersiniz? Yapmadığınız/yapmayacağınız şeyi söylemeniz, Allah katında en tiksinti verici şeydir. (Sâf/2-3)”
Demek ki, Rabbimiz’in üzerimize inen gazabına sebep de dil. Ya o sonsuz rahmet sahibinin rahmeti gazabını geçmeseydi, ne olurdu halimiz?..
Doğru sözlü olmak, doğruyu söylemek, en büyük erdem. Müminlik vasfı… “Ey iman edenler! Allahtan korkun ve doğru söz söyleyin ki, Allah amellerinizi düzeltsin, günahlarınızı mağfiret etsin. (Ahzab/70)” İşte kurtuluşun şifresi… İbn-i Abbas (R.A.), belki de bunun için “insan için en zararlı şey çok söylemektir.” demiştir.
“Düşünmeden konuşmanın cezası, sonradan düşünmeye mahkum olmaktır.” diyen insanla; “akıllı bir adam her şeyin farkına varır, budala bir adam ise her hususta fikrini söyler.” diyen insan, kim bilir hangi duygular içerisindeydiler?
Allah’ın yardımının insandan kesilmesi kadar korkunç bir şey olabilir mi? Maruf-u Kerhî (K.S.)’ye kulak verin o halde: “Kulun lüzumsuz sözlere dalması, Allah’ın yardımının ondan kesilmiş olmasındandır.” diyor. Amr b. As (R.A.)’ın söylediği de farklı değil: “Söz ilaç gibidir. Gereği kadar sarfedilirse fayda verir. Gereksiz olanı zarara sebeptir.”
Ebu Derda (R.A.) ne güzel demiş: “Allah nezdinde müminin en güzel uzvu dilidir; mümin cennete diliyle girer. Allah katında kâfirin en kötü organı da dildir; çünkü kâfir dili sebebiyle ateşe düşer.”
İbrahim b. Edhem (R.A.)’ın tesbitine ne dersiniz: “Konuşmak, ahmak insanın budalalığını, akıllı ve işini bilen insanın beceriksizliğini ortaya koyar.” Çevremiz ahmaklarla mı dolu akıllılarla mı? Her gün konuşanlar, günde 24 saat onlarca kanalla aile hayatımızı, evimizi, ehlimizi, neslimizi ve nefsimizi fesada verenler için Ziya Paşa’nın şu beyti güzel cevap değil mi?
“Onlar ki, verir lâf ile dünyaya nizamat
Bin türlü teseyyüb bulunur hanelerinde.”
Ölçü belli… Çok sözün vurulacağı mihenk ve benimsenme ölçüsü, Abdurrahman Daranî (K.S.) Hazretleri’nce şöyle dile getirilmiş: “Bazen gönlüme kimi toplulukların hikmetli sözleri dökülür. Fakat ben onları şu iki adil şahide sormadan benimsemem: Allah’ın Kitabı, Rasul’ün sünneti.”
Allah dostlarının ölçüsü budur. İmam-ı Şafii (Rh.A.)’de şöyle demiştir: “Hadis-i şerife muvafık olmayan sözlerimi duvara çarpınız.”
Sükût, sözün bittiği nokta… İlahi feyzin sağnak sağnak inmeye başladığı dönem. Kalbin ötelerin ötesine geçtiği; ruhun seyr-i sülûka hazırlandığı, nefs-i râziyeye ulaştığı, kendinden geçtiği zirve noktası. O noktada söz yok, söze hacet yok. Dünya o noktaya ulaşanların ayakları altında değersiz bir meta. Onun için konuşmaya nefes tüketmeye, kavga etmeye değer mi?
İmam Tâki (Rh.A.) bu yüzden demiştir ki: “Çok konuşmamak nurdur, aynı zamanda zühdün ve veranın en yükseğidir.”
Bişr-ı Hâfi (K.S.) ile bitirelim: “Sayfalarınıza ne yazdığınıza dikkat ediniz. Çünkü bu Rabbiniz’e karşı okunacaktır. Yazık o kimseye ki, çirkin konuşur. Eğer içinizden biri bir kardeşine içinde çirkin söz bulunan bir yazı gönderirse, şüphesiz hayasızlık olur. Ya Rabbine karşı bunu yapanın hali nicedir?”
_________________
Bilmiş olun ki,göklerde ve yerde ne varsa Allah'ındır.O,sizin ne yolda,ne durumda olduğunuzu iyi bilir.(Nur,64)

ŞEYHÜLİSLÂM · Tarih: Pts Şub 06, 2012 10:33 am Mesaj konusu:

Allah ( celle celaluhu ) razı olsun Erhan Abi çok güzel bir konu ve anlatımdı..

Dilden çıkan söz yaydan çıkan ok gibidir hedefimizi bilmeden atış yapmayalım sonra o oklar kalplerde, sinelerde yaralar bırakıyor kan akıtıyorlar..

Müslüman kardeşim, ağzından çıkanı kulağın duysun hatta kulağın duymadan önce terzi gibi ol 40 kere ölç 1 kerede biç , 40 kere düşün 1 kerede konuş.

Bizler bu durumlara gerçekten dikkat edemiyoruz, bazenleri insanlar makam, mevkii durumlarında olduklarında kendilerinin çıkar ve menfaatleri için kırıcı sözler, hal ve tavırlar, rol almaya başlıyor.

Abi daha az önce çay içiyorduk ! ne oldu.. ? İşte Şems gibi olmak gerçekten kolay değil.. Şems adı bile ne güzel maşâallah..

Nasıl dünya ya gelen güneş ışıkları ( şems ), hava katmanlarımız tarafından kırılıyor, hafifliyor ve dünyamıza iniyorsa, Şems'in sözlerinide Mevlana Celaleddin-i Rumî Hazretleri talebelerine çok güzel bir şekilde kırarak onlara hizmeti, varlığı, var oluşu en güzel bir şekilde ve dille anlatıyor. . ama Mevlana Celaleddin-i Rumî Hazretlerinin taleberi de Şems'e kızıyorlar çok ağır konuştuğu için, çünkü talebeler o seviyeye henüz ulaşmamış Şems'in sözlerinin altında zayıf kalıyor ve eziliyorlar.. Derken bu hususu Mevlana Celaleddin-i Rumî Hazretlerine aktarıyorlar, işte şimdi başlıyor hikayenin güzelliği..

Mevlana Celaledin-i Rumî Hazretleri orada gören bir anne köpeği gösterip şu hayvancığa bakınız, anne köpek ağzında kocaman bir kemiği kırıp ufaltıp, tabiri caizse boğazlarına almayacak dereceye getirip yavrularına öyle veriyor, şimdi bu anne köpek o koca kemiği yavrularının önüne koysa, yavrularının yeni çıkan süt dişleri kırılmaz mı ? Bu durumdan dolayı da anne üzülmez mi ? İşte Şems'in sözlerini de ben öğütüp sizlere öyle veriyorum diyor sonra talebeler bu durumu çok iyi anlıyorlar..

Ee bu durumdan sonra ne demeli değil mi ?

Mevlana Celaleddin-i Rumî Hazretlerinin bir sözünü daha paylaşayım biraz ağırdır, kaldırmakta, kaldıramamakta yürek ister derecesinde diyebilirim..

Suskunluğum asaletimdendir, her lafa verecek cevabım var, bir lafa bakarım laf mı diye ? bir de lafı söyleyene bakarım adam mı ? diye..

Bu sözden sonra..
işte susmanın mı ? konuşmanın mı ? zamanı olduğunun kararını varın siz verin..

Söz gümüşse, sûkut altındır. Atasözü..

Varalım bir o zaman az ve öz konuşalım..

Selamun aleyküm..